دوستی و حب دنیا
از جمله گناهان بزرگ قلبی و بیماریهای شدید روانی که منشا سایر گناهان قلبی و جسمی
میباشد دوستی دنیاست و تمام پیامبران آن را نهی کرده اند و حب دنیا حرام است.
زندگی انسان از هنگام ولادت تا ساعت مرگ و آثار و لوازم و اعتبارات و هرچه راجع به
آن است همه را دنیا می گویند.
حیات در عالم طبیعت فرصت مناسبی است برای فراهم کردن زاد و توشه راه سفر به سوی
آخرت ، زیرا عالم مظهر جمال و جلال و کمال است و تا زمانی که تعلقی به خود جلب نکند
مورد سرزنش نیست ولی زمانی که دلبستگی و تعلق به امور دنیا در وجود انسان نقش پیدا
کرد و انسان با آن تمایلات انس گرفت دنیا مورد نکوهش است چــون انسان از تــوجه بـــه
آخرت باز می ماند و میان او و پروردگارش هزاران پرده از ظلمت می افــتد و آنــچه حـق
است از نظر انسان دورمی شود.
امروزه مردمان فکرمی کنند دستیابی به تمایلات دنیایی بالاترین درجــه خوشبخــتی است و
فکرشان این است که هر روز این خوشبختی را تشدید کنند و مســائل دنیــایی مــردم را به
شدت مشغول کرده ودر برخی امور چگونگی رسیدن به این اهداف مهم نیست و برایشــان
مقصد مهم است .
امام علی (ع) می فرماید:دنیا دوستی منشاء هر گناه است.
این تعلقات دنیوی بر دل حجاب ظلمت می افکند و آدمی را از کمالات باز می دارد و هر چه
دلبستگی بیشتر همان میزان درک معنویات و معارف کمتر می شود .
امام صادق (ع) میفرماید:مثل دنیا مثل آب دریاست که هر چه تشنه از آن بیاشامد تشنگی
را زیادتر می کند تا او را هلاک کند .
امام علی (ع) میفرمایند :همانا دنیا سرای دوستی است برای آن کس با آن از سر راستی
درآید و سرای درستی است برای کسی که آن را دریابد و سرای بی نیازیست بــرای او که
از آن توشه برگیرد و ســرای پنــد است بـــرای کسی کــه از آن پـند گیرد . دنیا ســجده گــاه
دوستداران خدا و نماز خانه فرشتگان خدا و جای فرود وحی الهی و بازار یاران خدا است
که در آن رحمت را به دست می آورند و بهشت را سود برند .
انسان الهی در این دنیا مال را دوست دارد از جهت این که لطف الهی است با آن میـــتواند
آسایشی درزندگی دنیا و آخرت او باشد و وسیله ای برای تقرب الی الله ویا فرزند را دوست
دارد چون عطای الهی است و اگر شایسته تربیت شود در ثواب کردارهایش والـدین ســـهیم
هستند .
ونیز قدرت و عزت و ثروت و مکنت وشهرت و منصب و ریاست اگر بهره هر انسانی شود
باید بکوشد در جهت امر الهی قدم بردارد و به یاری ستمدیده گان و ناتوانان و دادخـواهـی
از ستمگران بپا خیزد . اگر پرسیده شود چگونه اسلام حب دنیا را تحریم می کند در حــالی
که اگر دوستی دنیا نباشد کسی به دنبال کسب و کار و یاد گرفتن صنعتی و غیره نمی رود و
هیچ تلاشی نمی کند و این مختل شدن نظام وبر خلاف دستگاه آفرینش است.در جواب باید
گفت :آنچه اسلام تحریم فرموده ترجیح دادن دنیا بر آخرت است یعنی به دنیا بیش از آخرت
علاقه مند شدن حرام است .
اگر دقت کنیم در همه ی فسادها و تبهکاریها و نبردها و نزاعها و خونریزیها و بی نظمی
ها و گسیخته گیها که در بشر امروزی بین دو نفر یا دو کشور دیده می شود و یا در تاریخ
خوانده می شود می بینیم ریشه آن جز حب دنیا علت دیگری نداشته است .
و در برابر آن هر نوع راستی و درستی در گفتار و کردار و هر چیزی که باعث آرامش و
آسایش واقعی نصیب گردید ریشه اش ایمان به خدا و آخرت است و کســی که دل از دنــیا
برید و به خدا پیوست برایش حیات طیبه یعنی زندگی با سعادت و شرافت و عــزت فـراهـم
است به طوری که به هیچ آفریده ای خود را نیازمند نمی بیند و به جز خدا از هیــــچ کـس
ترس و وحشت ندارد .
امام علی (ع) می فرماید:دوستی دنیا غقل را فاسد می کند زیرا کسی که چیزی را دوست
دارد عیبهای آن را نمی بیند و دوستدار دنیا فنا و زوال و بلاها و مکدر بودن لذتها یش را
درک نمی کند و دوستی دنیا گوشش را کر میکند و حق و حقیقت و نصیحت را نمی پذیرد و
این دوستی موجب عذاب و هلاکت است .
آن را که تــو را شـــناخت جان را چــه کند فرزنـــد و عــیال و خــانمــان را جــه کــند
دیـــوانه کنـــی هـر دو جــهانــش بـخـشــی دیــوانـه تـو هــر دو جـــهان را چــه کـنـد
امام صادق (ع) میفرماید:هر که بامداد و شام کند و بزرگترین هم او دنیا باشد خداوند فقر و
پریشانی نصیبش کرده و به او نرسد جز آنچه خدا قسمتش کرده و کارش را پریــشان کــند و
هر که صبح را شام کند و هم او آخرتش باشد خدا در دلش توانگری و بی نیازی قرار دهد و
کار و زندگی او را فراهم کند.
و خلاصه دوستی و علاقه به زندگی دنیا و حالتی که در انسان به طور مستمر انجام شـــود
خداوند او راهمیشه نیازمند تر قرار می دهد و هر چه مالش بیشتربه همان اندازه حرصش
افزوده می شود و از ترس کم شدن مالش ازاستفاده کردن خود داری میکند وبخل می ورزد
و به واقع فقیرانه زندگی می کند که این فقر واقعی است .و از انفاق دوری می کند و البـته
تهیدست وارد محشر میشود .و از اینــکه به آرزوهای درازش نرســیده پریــشان است و در
آخرت بهره ای ندارد .
بیشتر هم او آخرت است حرص به دنیا ندارد و با کمال وقار و آرامش در دنیا زندگی میکند
و در دنیا به جز خداوند به هیچ کس امیدی ندارد و از آنچه خدا روزیش کرده قانع و راضـی
است و گاه از جایی که گمان ندارد روزیش به او می رسد و بر آسایش او افزوده می شـود
و قرآن آسایش ابدی را به ایشان بشارت می دهد .
به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست
در هر حال مومنین به خدا دل بسته اند و علاقه مند هستند و کارها و عــــبادات خــود را
خالصانه به در گاه الهی تقدیم میکنند و توجه و تقرب پروردگارشان آنها را کفایت میکند .
ســر رشـــته دولـــت ای برادر به کف آر ویـــن عمـــر گــرانمایه بخــسران مــــگذار
دائـــم همـــه جا با همه کس در همه کار مـــــیدار نـــهفـــته چشــــم دل جــــانــب یـــار