حق خدا : اما حق خدای بزرگ این است که او را بپرستی و چیزی را با او شریک نسازی پس اگر با اخلاص تن به بندگی او دهی خداوند نیز تضمین کرده که کار دنیا وآخرت تو را کفایت کند.
 
حق نفس : حق نفس بر تو این است که خویشتن را در اطاعت خدا به کار بندی.      
                         
حق زبان : حق زبان این است که با خوداری از  گفتن گفتار زشت حرمتش را نگه داری و به گفتار نیک عادتش دهی و با زبان در حق مردم نیکی کنی و درباره آنان سخنبگویی.
 
حق گوش : حق گوش این است که ان را از آلوده شدن به شنیدن غیبت و چیزهایی که استماع آنها حلال نیست باز داری.

 
حق چشم : حق چشم آن است آنرا از حرام ببندی و به وسیله آن عبرت و پند بگیری.
 
حق دست : حق دست آن است که آن را به سوی حرام دراز نکنی.

 
حق پا:حق پای تو آن است که با آن در راه حرام گام ننهی زیرا با همین پا بر صراط می ایستی پس دقت  کن تا تو را نلغزاند و در آتش نیندازد.

 
حق شکم : حق شکم آن است که آن را ظرف حرام نکنی و در خوردن حلال نیز میانه روی کنی.
                                       {مولا علی ابن الحسین (ع)}